بلند آسمان جایگه من است


	سرلشگر خلبان شهید عباس دوران در ره منزل ليلی که خطر هاست به جان شرط اول قدم آنست که مجنون باشی در مرد عباس دوران هيچ نميتوان گفت جز اينكه او عباس اين دوران بود عباس دوران بزرگ مردي از ديار پارس. كسي كه جانش را در راه اعتقادش نهاد . كسي كه از پر شدن پيمانه زندگيش نمي هراسيد. خلباني كه شهادت را از اسارت برتر مي دانست. پرواز را پلي براي آرامش روح پاكش مي دانست. خلباني كه همكارانش ميگفتند جوراب شانس مي پوشد . چرا؟ چون از عهده خطرناكترين و سختترين ماموريتها بر مي آمد. شهید دوران نفر سوم ایستاده از چپ قهرماني كه در روز 7 آذر 1359 به همراه ديگر هم رزمانش (شهيدان ياسيني. خلعتبري .اكرادي . طالب مهرو ...) نيروي دريايي دشمن را نابود كردند به گونه اي كه تا اواخر جنگ نيروي دريايي عراق نتوانست سامان بگيرد. آن نفس كاملي كه به هنگام پرواز بر روي دريا جليقه نجات نمي پوشيد . وقتي دليلش را پرسيدند گفت: زمان مرگ من فرا نرسيده و اگر هم فرا برسد . اينها به درد من نمي خورد....... اين نوشته که برگرفته از سايت روزنامه هاي همشهري وشرق است عرض ارادتي است به ساحت مقدس شهيد خلبان عباس دوران ...ياد او وتمامي خلبانان شهيد نيروي هوايي گرامي باد درد دل خود شهيد هشتم تير 1360: دلم نمي خواهد از سختي ها با همسرم حرفي بزنم. دلم مي خواهد وقتي خانه مي روم جز شادي و خنده چيزي با خودم نبرم؛ نه کسل باشم، نه بي حوصله و خواب آلود تا دل همسرم هم شاد شود ... اما چه کنم؟ نسبت به همه چيز حساسيت پيدا کرده ام. معده ام درد مي کند ... دکتر مي گويد فقط ضعف اعصاب است .... چطور مي توانم عصباني نشوم؟ آن روز وقتي بلوار نزديک پايگاه هوايي شيراز را به نام من کردند، غرور و شادي را در چشم هاي همسرم ديدم. خانواده خودم هم خوشحال بودند. قباله زمين را که دادند دستم، من فقط به خاطر دل همسرم گرفتم و به خاطر او و مردم که اين همه محبت دارند و خوبند پشت تريبون رفتم. ولي همين که پايم به خانه رسيد، ديگر طاقت نياوردم. قباله زمين را پاره کردم، ريختم زمين. يعني فکر مي کنند ما پرواز مي کنيم و مي جنگيم تا شجاعت هاي ما را ببينند و به ما قباله خانه و زمين. بدهند؟ ... بايد با زبان خوش قانعش کنم که انتقال به تهران، يعني مرگ من. چون پشت ميزنشيني و دستور دادن براي من مثل مردن است. نوشته شده توسط خلبانان نیروی هوایی